Siliconenkit voor het afdichten van deurkozijnen: Hoe zetting, holtes en lokale hechtingsfouten in verticale voegen te verminderen
Probleem | Waarom kunnen verticale voegen van deurkozijnen last hebben van kitverzakking, onvoldoende vulling en randafscheiding?
De zijkanten van deurkozijnen bevatten vaak relatief lange verticale voegen. Als uitgeharde kit na aanbrengen naar beneden beweegt, kan het bovenste deel dunner worden terwijl overtollig materiaal zich lager in de voeg ophoopt.
Wat lijkt op een ongelijkmatige kraal aan het oppervlak kan daarom ook duiden op variatie in de werkelijke afmetingen van de gevulde voeg.
Als stof, olie of vocht aanwezig is langs de rand van het deurkozijn, kan de kit de zichtbare voeg bedekken zonder volledige contact te maken met het werkelijke substraat.
Oorzaak | Hoe beïnvloeden zwaartekracht, discontinue extrusie en oppervlaktevervuiling de integriteit van deurkozijnvoegen?
Niet-uitgeharde kit in verticale voegen wordt beïnvloed door de zwaartekracht, waardoor de weerstand tegen verzakking relevant is voor het behoud van de vorm na aanbrengen.
Verzakking is echter niet het enige probleem. Inconsistente applicatorbeweging, frequent starten en stoppen, of onvolledige voegvulling kunnen ook interne holtes creëren.
De kit moet ook direct contact maken met stabiele hechtingsvlakken. Olie, stof of vocht kan dit contact verstoren en het risico op lokale interfacefouten vergroten.
Oplossing | Hoe kunnen ≤3 mm verzakking en ≥150 mL/min extrusie de verticale deurkozijnapplicatie verbeteren?
995 heeft een gespecificeerde verzakkingswaarde van ≤3 mm, wat een kwantitatieve referentie biedt voor de weerstand tegen verzakking in verticale voegen.
De extrusiesnelheid van ≥150 mL/min heeft betrekking op de continue kittoevoer tijdens het aanbrengen. Applicatorbeweging en extrusie moeten worden gecoördineerd om onvoldoende vulling of overmatige lokale opbouw te voorkomen.
De gespecificeerde trekhechting is >0,4 MPa bij 23°C en >0,6 MPa bij -20°C. Hechtingsvlakken moeten nog steeds schoon en droog zijn, met projectspecifieke hechtingstests waar vereist.
Technische gegevens | Welke 995-parameters zijn belangrijk voor het afdichten van verticale deurkozijnvoegen?
|
Eigenschap
|
Specificatie
|
Relevantie voor toepassing
|
|
Verzakking
|
≤3 mm
|
Referentie voor verticale verzakkingsweerstand
|
|
Extrusiesnelheid
|
≥150 mL/min
|
Referentie voor continue toepassing
|
|
Aanvangshechtingstijd
|
≤3 uur
|
Referentie voor huiddvorming aan het oppervlak
|
|
Trekhechting bij 23°C
|
>0,4 MPa
|
Referentie voor hechting bij kamertemperatuur
|
|
Trekhechting bij -20°C
|
>0,6 MPa
|
Referentie voor hechting bij lage temperatuur
|
|
Applicatietemperatuur
|
4–40°C
|
Gespecificeerd toepassingsbereik
|
|
Systeem
|
Eéncomponent, neutrale uitharding
|
Klaar voor directe toepassing
|
|
Norm
|
JC/T 485-2007
|
Norm vermeld in productinformatie
|
Hoe het werkt | Hoe ondersteunen verzakkingsweerstand en continue extrusie volledige vulling in verticale deurkozijnvoegen?
De verzakkingswaarde van ≤3 mm beschrijft de weerstand tegen neerwaartse beweging na aanbrengen op een verticale ondergrond.
De extrusiesnelheid van ≥150 mL/min heeft betrekking op het vermogen om kit continu toe te voeren tijdens het aanbrengen. Dit zijn afzonderlijke prestatiekenmerken.
Een volledige voeg hangt nog steeds af van een juiste vulling, schone substraten en zorgvuldige behandeling van de bovenste delen, onderste delen, hoeken en aansluitpunten van de kraal.
Toepassing | Waar kan 995 worden gebruikt rond deurkozijnen en andere verticale bouwvoegen?
Typische toepassingen zijn verticale deurkozijnvoegen, aansluitingen rondom deurkozijnen, glasvoegen aan de zijkant en algemene afdichting van verticale constructies.
Speciaal behandelde of gecoate substraten moeten worden geëvalueerd met werkelijke projectmaterialen voordat ze op grote schaal worden toegepast.